Albert van Dam

Posts Tagged ‘wielrennen’

7 juni 2012 Alpe d’HuZes
Hoe moet ik deze dag gaan omschrijven. Toch ga ik het proberen, want de dag was te mooi om er geen verslag van te maken en met jullie te delen en voor mezelf te hebben.
De dag begon al toen de wekker om 3:00 afging. Echt goed geslapen had ik niet, maar dat was ook wel de verwachting. De spanning had ik woensdag al flink en ook het slapen was erg onrustig. 8 maanden lang ben ik elke dag bezig geweest met deze dag, 7 juni 2012. En dan ineens is het zover. De onzekerheid nam langzaam toe, maar ook het besef dat het een mooie dag zou gaan worden. Al die Nederlanders hier in Frankrijk om een berg op te gaan fietsen voor het goede doel. Het saamhorigheidsgevoel is de hele week al voelbaar.
Maar goed, de wekker om 3:00 en dan ontbijten. Dat valt niet mee. Toch een bord havermout en een voedingsshake tot me kunnen nemen en dan met de auto van Venosc naar Bourg d’oisans voor de start. Om 4:15 was het aansluiten in de lange rij van 5000 wielrenners die een kwartier later zouden vertrekken. De eerste ja… Het deel waar ik in stond vertrok pas om 5:15.
De 1,5 kilometer naar de voet van de klim was gewoon kippenvel. Honderden mensen langs de weg die ons uitzwaaien en die later op de dag ook weer op de berg zullen staan. De eerste kilometers van de Alpe d’Huez zijn qua stijgingspercentage het zwaarst. Stukken van 12% en gemiddeld flink boven de 10%. Waar ik eerder deze week me hierin nog vergiste tijdens de verkenning van de Alpe door al op het eerste stuk een hartslag van 180 te hebben, gaat het nu enorm makkelijk en blijft de hartslag slechts net boven de 140! Een groot deel van de klim heb ik een meisje geholpen naar boven te komen. Ze vroeg nog netjes of ze achter me mocht fietsen omdat het een lekker tempo was. Uiteraard, we zijn hier voor elkaar. Als ik merkte dat ze het wat lastig had verlaagde ik het tempo wat en praatte haar moed in. Ze zei voor 4 te gaan. Ik heb haar gezegd dat als ze zo doorgaat ze die 5e wel gaat halen. (na afloop blijkt ze 6x naar boven te zijn geweest!)
Het is intussen net licht geworden, maar nog overal staan er kaarsjes in de bochten voor mensen die er niet meer zijn. Verloren van de kanker. Mensen die niet wilden opgeven, maar toch verloren. Dan weet je weer waar je voor fietst. Bij bocht 1 hangt een spandoek van een kind die de leeftijd van 4 niet heeft weten te halen. Dit raakt me en het laat me even niet meer los.
Maar tegenover al dit verdriet is het ook zo dat er bij Alpe d’HuZes feest gevierd wordt. Al om 5:30 staan de muziekinstallaties in de verschillende bochten te knallen en staat men te dansen.
Na een kleine 1,5 uur kom ik voor het eerst boven. Prachtig om voor het eerst over de finish te zijn gegaan na de 21 bochten van de Alpe. Bij de finish de “roze dames” Bea en Betsy die iedereen warm onthalen. Zelfs al om dit tijdstip. Het is dan namelijk tegen 7:00. Een tijd dat de meesten van jullie nog niet eens hun wekker hadden gehoord.
Na wat te hebben gegeten en een jasje en lange handschoenen te hebben aangedaan, kon de afdaling beginnen. Die was erg koud, maar de stroom wielrenners tegen je in zorgen dat het warme gevoel er meteen weer is. Beneden aangekomen staat Trudy me op te wachten, eet ik wat en ga ik weer naar boven toe, waar ik Trudy weer zal treffen.
Ook de 2e klim gaat goed. Ik voel dat het iets minder makkelijk gaat dan de 1e, maar dat lijkt me ook niet meer dan normaal. Het blijft ondertussen wat bewolkt, wat het uitstekend fietsweer maakt. Vlak na bocht 13 staan 2 mensen net als in de vorige klim op pannen te slaan om ons met zoveel mogelijk geluid naar boven te krijgen. De 1e beklimming stonden ze er al, maar nu weer. En, zo zal blijken, ze hadden dit gister ook al gedaan en ook vandaag zouden ze dit tot het eind van de dag doen! Op een opmerking van een fietser: “gaan jullie hier de hele dag mee door” reageerden ze: “jullie gaan toch ook door” En zo is het maar net!
Voor mijn gevoel is het ondertussen al zo half op de dag als ik bovenkom, maar het is dan nog slechts 9:00! Er staan overal enthousiaste mensen langs de weg wat op zich al uniek is voor dit tijdstip!
Na weer een paar pannenkoeken op te hebben gaat het voor de 2e keer naar beneden. Eenmaal beneden keer ik meteen om voor de 3e. Onderweg rij ik een groot deel achter 2 mannen die elkaar ontmoeten en spreken over waarom ze meedoen. 1 van de 2 heeft zijn vader verloren aan kanker en verteld dit verhaal. Indrukwekkend om te horen. Weer van die momenten dat je beseft dat het leven kwetsbaar is en waarvoor we, ieder op zijn eigen manier, op de berg aan het vechten zijn om deze ziekte te bestrijden.
Hoe meer beklimmingen, hoe meer mensen ik ook naar boven zie zwoegen. Hier en daar geef ik mensen een duwtje als ze het wat lastig hebben of maak ik een kort praatje met ze. Ook kleine kinderen en mensen met een handbike geef ik even aandacht. Iedereen heeft respect voor elkaar en dat is zo mooi!
Na de 3e klim voel ik me boven niet helemaal top. Ik merk de hoogte en wil zo snel mogelijk weer naar beneden. Misschien ook wel een beetje mentaal. Ik ben op de helft, maar ik moet/wil er ook nog eens hetzelfde aantal. En die 4e schijnt toch echt de ergste te zijn. Ondertussen krijg ik ook steeds meer berichtjes binnen van mensen die me succes wensen en die me thuis volgen via internet. Die betrokkenheid geeft een erg goed gevoel en zorgen dat ik door kan gaan.
Na die 3e klim heb ik telefonisch contact met mijn werk Boogh uit Veenendaal. En dat is erg motiverend! Boogh heeft niet alleen zoveel gesponsord om op het shirt te komen, maar er is ook een geweldige actiedag gehouden waar veel geld is opgehaald. Daarnaast zijn zowel collega’s als cliënten enorm betrokken geweest in de afgelopen tijd. Na een paar vragen te hebben beantwoord voel ik me weer klaar om naar beneden te gaan en aan de gevreesde 4e beklimming te gaan beginnen.
Eenmaal beneden aangekomen is de zon flink gaan schijnen en is het gewoonweg warm. Zeker 25 graden is het intussen en de arm- en beenstukken kunnen per direct uit.
De 4e klim is inderdaad een hele zware. De meters gaan traag onder mijn fiets door en de afstanden tussen de bochten lijken steeds langer te worden. En het is frustrerend als je denkt naar bocht 14 te rijden en het blijkt pas bocht 13 te zijn (de bochten tellen af naar boven toe). En maar blijven drinken. Bij elke bocht drinken om genoeg vocht binnen te krijgen. Zeker nu het warmer aan het worden is. Ik hoor zelfs dat het beneden over de 30 graden is! Een paar keer denk ik erover om af te stappen en even pauze te nemen, maar steeds is er weer iets waardoor ik door kan blijven gaan. De ene keer is dat een bocht vol met enthousiaste mensen die staan te dansen op muziek (ik heb alles langs horen komen, en alles was even welkom), en de andere keer is het weer een natte spons die je wordt aangereikt waarmee de warmte voor even kan worden verdreven. Ik leeft toe naar de punten waar ik weet dat het makkelijker gaat (La garde, Huez), waar het gezellig is (bocht 21, 10, Huez) en waar ik drinken en eten kan aanpakken (bocht 16, bocht 7, vlak voor bocht 4) Hoe meer ik bij de top kom, hoe drukker het ook aan het worden is en hoe meer mensen je naar boven schreeuwen en je aanmoedigen. Door mijn naam op mijn stuurbordje, noemen mensen je ook bij naam. En hoewel je weet dat ze je niet kennen, is het toch een enorme stimulans. Elke keer weer. Ook mensen die zeggen dat het er nog soepel uitziet. En misschien is het helemaal niet zo (wat ik deze klim soms dacht), het helpt toch! En ondanks dat ik het gevoel heb dat het soms bijna niet meer gaat, haal ik nog steeds mensen in. Even twijfel ik eraan of ik die gewilde 6x wel ga halen. In bocht 0 (een officieuze bocht, genaamd naar Bas Mulder die na 4 deelnames en kanker leek te hebben overwonnen, toch overleed op 24 jarige leeftijd aan deze ziekte en een symbool is voor de noodzaak van Alpe d’HuZes) staat dan ook nog eens elke beklimming een vrouw de longen uit haar lijf te schreeuwen om iedereen die laatste paar honderd meter naar de finish te laten rijden. Een topwijf als je dit de hele dag staat te doen!
Eenmaal bovenop staat daar ook mijn collega, die speciaal voor Alpe d’HuZes haar vakantie heeft veranderd om vandaag hierbij te zijn. Het gesprek met haar en haar man geven me weer frisse energie en de twijfel die ik had was weer weg.
Toen ik mijn klimtijden bekeek, besefte ik ook dat het verval miniem was en dat ik dus erg goed bezig was. Na 4 beklimmingen deed ik er nog steeds slechts 1 uur 37 minuten over!
Na deze, toch zware 4e klim heb ik bij Trudy een wat langere pauze gehouden van een half uur. Tijdens deze pauze nog een leuk gesprek gehad met een 71 jarige man die wat zonnebrand van ons wilde gebruiken. Deze man ging op zijn 71e naar beneden voor zijn 3e beklimming! Hij deed samen met zijn zoon mee die voor 6x ging. Zelf zou hij maar 1 keer gaan, maar ook op die leeftijd stijgen mensen nog boven zichzelf uit!
Tijdens deze pauze heb ik nog met een goede vriend gebeld, die enorm betrokken is geweest bij mijn Alpe d’HuZes actie. Dit werd een emotioneel gesprek en ik besloot de volgende klim op te dragen aan zijn moeder, die ook kanker heeft gehad en aan hem en zijn vader. Met dit gevoel ging ik weer naar beneden.
Die belofte om de 5e op te dragen gaf me enorm veel kracht. Het zou minder goed moeten gaan naarmate de dag vordert, maar ik heb vleugels. Het lijkt of ik de tegenwind niet voel en alleen de wind mee. Elke spons met water doet me weer nieuwe energie geven en aan kunnen zetten voor de volgende paar bochten, mensen die water in mijn nek gooien voor afkoeling, de steeds talrijker wordende aanmoedigingen van mensen die er al vanaf voor zonsopkomst staan. Ik rijd steeds harder en besef me steeds meer dat ik met iets geweldigs bezig ben en nog belangrijker waarvoor ik het doe. Mijn pedaalslag is soepel, ik haal alleen maar mensen in (zelfs Leontien van Moorsel, die ik nog even snel op de foto zet). Deze 5e zet ik een tijd neer die 5 minuten sneller is dan de 1e en zelfs 13 sneller dan de vorige! Ik weet dat het geen wedstrijd is en het helemaal niet om tijd gaat, maar het geeft zoveel zelfvertrouwen! De twijfel die naar binnen is geslopen in de afgelopen dagen is helemaal weg. Ik ga die 6x Alpe d’Huez op 1 dag beklimmen! Mijn hele lijf voelt dit, alles om me heen is positief. Ik ben enorm sterk. Alle trainingen in de afgelopen maanden zijn hiervoor geweest en het gaat me nog lukken ook!!!!! Iedereen wordt naar boven geschreeuwd en alle positieven reacties dat ik er nog goed uitzie en soepel rij, maken het nog mooier!
Nog even snel wat energie in mijn lijf gooien, goed drinken en weer naar beneden voor de finale klim. Hier ga ik zo enorm van genieten! Ik besluit dat deze klim voor onze toekomstige dochter gaat worden. Ik wil haar kunnen vertellen dat papa er mede voor heeft gezorgd dat er niemand meer dood hoeft te gaan aan kanker. Deze klim is voor de toekomst!
Precies om 17:30 wil ik starten met mijn laatste klim en ben ik toevallig precies op tijd voor de start van de saamhorigheidsklim. Het is aftellen van 6 naar 0 en dan beginnen we onder luid applaus van vele mensen en het horen van het Alpe d’HuZes lied aan de (voor iedereen) laatste klim.
Al na een paar bochten heb ik door dat toch iedereen zijn eigen tempo rijdt en aangezien het toch voor mij iets te langzaam gaat, ga ik ook op eigen tempo verder. Ook deze klim voel ik nog steeds sterk. De pijn voel ik niet, alleen de trots voor mezelf, maar ook voor al die andere duizenden fietsers en lopers die allemaal met een verschillend verhaal en op eigen niveau, maar met hetzelfde doel bezig zijn. Wat voor mij 6 beklimmingen is, is voor de ander 1 of 2 beklimmingen.
Alle mensen waar ik dit voor doe komen voorbij in mijn gedachten en het maakt me enerzijds verdrietig, maar anderzijds ook trots dat ik iets voor hen of voor nabestaanden kan doen.
Onderweg kom ik een kleine jongen tegen van een jaar of 11, die samen met zijn vader naar boven fietst. Ik besluit naast hem te gaan fietsen en hem te vertellen dat hij iets heel moois aan het doen is, waar hij de rest van zijn leven trots over mag vertellen. Deze jongen is aan zijn 3e klim bezig!
In deze 6e beklimming zijn de bochten beneden een stuk leger geworden, maar hoe verder we klimmen, hoe meer mensen er zijn. In het laatste deel belt als laatste stimulans nog een hele goede vriend, die aangeeft hoe trots hij op mij is en dat op zijn werk hij de hele dag bij heeft gehouden hoe het me is vergaan. Maar hij zegt ook dat ik enorm trots op mezelf mag zijn dat ik me zo heb ingezet voor dit goede doel en daar zoveel voor heb gegeven. Als hij zegt altijd vertrouwen in mij te hebben gehad, raakt me dat op een mooie manier en geeft me nóg meer energie voor die laatste 2 kilometers. De laatste 3 bochten staan afgeladen vol. Het hoogtepunt is de doorkomst in Alpe d’Huez, 1,5 km voor de echte finish. Hier staan duizenden mensen rijen dik en we rijden met z’n allen door een erehaag van schreeuwende mensen heen. Het kippenvel staat over mijn hele lijf en ik voel tranen in mijn ogen staan. Ik denk aan de knuffel in mijn achterzak voor onze toekomstige dochter en besef me dat ik iets heel moois heb gedaan. Na de passage in het dorp is daar nog de finish. Ook hier weer duizenden mensen!! Ik geef bij de finish Betsy (de roze finishdame) nog een heerlijke knuffel en ze zegt dat ze trots op me is. Met de tranen in mijn ogen rijd ik over de finish en val ik Trudy in haar armen. Ook zij heeft de afgelopen maanden meegewerkt aan dit prachtige resultaat en haar steentje bijgedragen door er voor mij te zijn.
Om me heen is alleen maar emotie te zien. Elke emotie is te zien bij de mensen. Van trots tot verdriet. Alles.
Pas als ik van de fiets ben gestapt voel ik dat mijn spieren pijn doen, maar ondanks dat heb ik niet zo diep hoeven gaan als ik van tevoren had gedacht. Tuurlijk doet het pijn, maar ach dat gaat wel over.
Uiteindelijk zijn we om 22:00 weer terug in ons appartement in Venosc. Het is een slopende dag geweest en ik voel me ineens minder energiek en moe.
Langzaam komt het besef dat het voorbij is. 8 maanden lang heb ik toegeleefd naar deze dag en nu is het voorbij. Maar een prachtige ervaring is het geweest, dat zeker!
6x de legendarische Alpe d’Huez opfietsen! In geen enkele beklimming voet aan de grond hoeven zetten en tijden waarvan iedereen aan wie ik het vertel onder de indruk is (vrijwel geen verval!) Dan mag je ook van jezelf zeggen dat je goed bent! Nee, het is misschien niet gezond, maar ik herstel weer. Met kanker is deze strijd dagelijks en niet maar 1 dag. Iemand met kanker kan niet zeggen “vandaag even niet”. Maar voor iemand die kanker heeft en voor ons als fietsers geldt voor allebei:

opgeven is geen optie!

Het is begonnen. De week waar ik al vanaf november 2011 naar uitkijk. Elke dag gaat Alpe d’HuZes door mijn hoofd in de afgelopen 8 maanden en nu ben ik dan ineens in Frankrijk en gaat het echt beginnen over een paar dagen. Maanden lang heb ik me (overigens vaak met hulp van anderen) ingezet om zoveel mogelijk geld in te zamelen in de strijd tegen kanker. Uiteindelijk zal ik het ongelooflijke bedrag van €10.000,- gaan overtreffen als ik op 7 juni ook daadwerkelijk 6 keer de Alpe d’Huez op zal fietsen. Een bedrag waar het echte besef nog niet van is doorgedrongen.

De afgelopen week hebben enorm veel mensen me gevraagd of ik er klaar voor ben. Ik weet het niet. 6x een berg als de Alpe d’Huez beklimmen heb ik nog nooit gedaan en zeker weten doe ik het dus nooit, maar aan de voorbereiding kan het niet meer liggen. Deze is erg goed geweest. Een paar weekenden Zuid-Limburg en de Belgische Ardennen waren goed voor de klimkilometers en met 2500km in de benen is ook het aantal fietsuren en kilometers mijn inziens goed genoeg.

Al de gelukswensen die ik de afgelopen week heb ontvangen op mijn werk en van vrienden en zelfs totaal onbekenden doen me goed en zullen me helpen om tot het uiterste te gaan op 7 juni. Op mijn werk had ik soms het idee alleen maar over Alpe d’HuZes te praten en er niet veel van werken terecht kwam, maar nogmaals dit was ook hartverwarmend.

Intussen ben ik dus sinds zaterdag in Frankrijk. We verblijven in Vensoc, een dorp 12km van de start van de Alpe d’Huez. De eerste ervaring met de Alpe d’Huez was het oprijden met de auto op zaterdagavond. De aanblik van de steile hellingen voor me deden wel wat angst en onzekerheid doen opkomen.
Na een nacht goed slapen ben ik vervolgens zondagochtend de Alpe d’Huez gaan verkennen. De eerste kilometers zijn bijna 12% en dat is steil! De hartslag steeg hier richting de 180 en het eerste wat ik dacht was: “laat dit niet zo door blijven gaan, want dan gaat het nooit lukken”. Maar gelukkig kon ik daarna goed in een ritme komen en zakte ook de hartslag tot rond de 160. Gewoon rustig naar boven fietsen en niet letten op de snelheid, maar zorgen dat je vooruit komt. Na 1 uur en 20 minuten kwam ik boven. Net voor de finish passeerde ik bocht 0. Alpe d’Huez kent 21 (aftellende) bochten, met daarop allemaal winnaars van touretappes erop. Maar bocht 0 is een hele speciale. In 2007, 2008, 2009 en 2010 reed Bas Mulder mee met Alpe d’HuZes. In 2010 reed hij hier na kanker te hebben overwonnen. De editie van 2011 heeft Bas Mulder niet meer mee kunnen maken. Hij overleed alsnog aan kanker en staat hiermee symbool voor waarom het zo belangrijk is dat Alpe d’HuZes er is. Als eerbetoon is er ook een bocht 0, met daarop de naam van Bas Mulder. Toen ik door deze bocht heen kwam stond het kippevel me letterlijk over mijn hele lijf en was daar het besef dat wat ik op 7 juni ga doen niet zomaar een berg beklimmen is, maar ik strijd tegen een ziekte die zo oneerlijk is.

De komende dagen zal het besef steeds meer komen dat mijn Alpe d’HuZes actie iets groots is en hoewel het vandaag goed ging, weet ik niet hoe het met 6x keer zal gaan. Maar met al die duizenden Nederlanders (prachtig om ze overal tegen te komen 1000km van huis) zullen we deze week boven onszelf uitstijgen en elkaar helpen.

De berg wacht hij strekt zijn armen uit
Vriend of vijand, wat zal het zijn
Je voelt de twijfel die naar binnen sluipt
Ga ik het halen, angst voor de pijn
Maar je weet dat het duurt maar voor even
Als je opgeeft is het voor altijd
Kom op kies voor het leven
Kom op kies voor de strijd.
Sta op, stap op en geef niet op
Klim uit dat dal weer naar de top
Kom geef niet op!
Sta op, stap op en wees niet bang
Want als jij valt pak ik je hand
Kom geef niet op
En zij die achter zijn gebleven
We nemen ze mee
In ons hart!

(alpe d’Huzes lied, Margriet Eshuis & Maarten Peeters)

Afgelopen vrijdag, 20 april, was er een mooie actie voor mijn Alpe d’HuZes actie tijdens de play-offs avond bij Zaalvoetbal Barneveld (www.voetbalstats.nl/zaalvoetbal) Tijdens deze avond ben ik 1,5 uur gaan trainen op mijn Tacx trainer op de tribune van de Veluwehal in Barneveld. Na het ophangen van het postermateriaal en het opstellen van de spullen kon ik beginnen.
Iedereen die deze avond kwam voetballen of als publiek aanwezig was, kwam langs mij heen en werd op deze manier geconfronteerd met de actie. Voor een bedrag van €2,- mocht er een gokje gewaagd worden op hoeveel kilometer ik in deze 1,5 uur zou fietsen. Als prijzen werd door FC Twente een door Luuk de Jong gesigneerd shirt en een door de gehele selectie gesigneerde bal ter beschikking gesteld. Veel mensen deden hier dan ook aan mee en gaven vaak meer dan de gevraagde €2,- of deden alleen een donatie zonder hiervoor een gokje te wagen. Ook de medewerkers van de kassa aan de zaal deden enthousiast mee om iedereen over te halen wat voor Alpe d’HuZes te doen.
De actie werd zeer positief ontvangen. Vooraf was de vraag in hoeverre voetballers geïnteresseerd zijn in iemand die op een warme tribune met zijn fiets geld probeert in te zamelen voor een goed doel. Maar de reacties waren allemaal geweldig. Stiekem werd af en toe geprobeerd op mijn kilometerteller te kijken, maar helaas.

Uiteindelijk reed ik deze avond, ondanks de benauwdheid in de warme zaal, 43,15 kilometer. Niemand had de afstand exact geraden, maar 2 mensen zaten het meest dichtbij met 43 kilometer. Door loting werd bepaald wie de bal en wie het shirt zouden krijgen. Een week later, op 27 april werden de prijzen uitgereikt op de finale avond en konden 2 mensen blij worden gemaakt.
Uiteindelijk heeft de  actie op 20 april €266,79 opgeleverd. Hierbij opgeteld de mooie bijdrage van de organisatie Zaalvoetbal Barneveld van €250,-, komt het uiteindelijke bedrag van de actie bij Zaalvoetbal Barneveld €516,79 opgeleverd. Kortom een mooi bedrag, voor een mooie actie!

Hierbij wil ik de volgende mensen bedanken: Paul Verbaarschott, Ben Verbaarschott, Rob Regeer, Alfred Schreuder en alle mensen die een bijdrag hebben geleverd van wie ik de naam niet weet.

Net een uur thuis na de actiemiddag voor Alpe d’HuZes op mijn werk, Boogh Activiteiten Veenendaal, maar nog steeds kan ik het niet helemaal geloven wat voor mooie dag het is geweest.

Boogh is specialist in het begeleiden van mensen met niet-aangeboren hersenletsel of een lichamelijke beperking bij tijdsbesteding, (vrijwilligers)werk en arbeidsre-integratie in de provincie Utrecht en Gooi & Vechtstreek. Niet aangeboren hersenletsel kan ontstaan door bijvoorbeeld een beroerte of traumatisch hersenletsel, maar ook door een hersentumor. Mede hierdoor weet Boogh Activiteiten Veenendaal hoe belangrijk het is om het evenement van de Alpe d’HuZes te steunen.

Vanaf eind van de ochtend werden de verschillende ruimtes van het activiteitencentrum omgebouwd tot Alpe d’HuZes ruimtes. Onder het motto “Help Albert 6x de berg op” zou van 13:00-16:00 een speciale actiemiddag worden georganiseerd.  Posters, vlaggen, alles werd uit de kast gehaald om alles mooi aan te kleden.

Even na 13:00 was daar mijn entree in Alpe d’HuZes kleding met fiets en een inleiding waarom we deze middag organiseerden, namelijk voor Stichting Alpe d’HuZes in de strijd tegen kanker. Nog voordat de verschillende activiteiten konden beginnen was daar een geweldige verassing van Boogh Activiteiten Utrecht. Ik vond het al leuk dat ze er waren met een aantal cliënten, maar vervolgens kwam daar een geweldige cheque van €750,-!!! Tja, en dan moet de middag in Veenendaal nog beginnen. Waar gaat dat eindigen?!

Na de uitreiking van de cheque gingen de activiteiten in Veenendaal los! Zo was er een doorlopende bingo met mooie prijzen, werden er poffertjes en wafels verkocht, was er een bar met een heuse Albert d’HuZes cocktails, werden er bloemstukjes verkocht, was er een levende jukebox, werden er portretten gefotografeerd en zelf was er een persconferentiezaal waar mensen mij vragen mochten stellen.

           
Tussendoor kwamen er steeds tussenstanden langs, maar het wachten was toch op de finale.
Deze bestond uit een verloting van mooie (gratis door collega’s geregelde) prijzen. In deze verloting zaten als prijzen o.a. een blender, een barbecue, draadloze toetsenborden, usb sticks, maar als klap op de vuurpijl een 18,5 inch LCD monitor! Zo gingen velen met een mooie prijs naar huis.

Daarna was het toch echt tijd voor de bekendmaking van het eindbedrag. Met de cheque van het activiteitencentrum uit Utrecht erbij is er een bedrag opgehaald van:

€1531,38!!!!!

Dit bedrag overtreft echt alles! Van tevoren had ik geen verwachting van hoeveel  er opgehaald zou gaan worden, maar dat het zoveel zou worden had ik nooit durven hopen! Al tijden zijn mijn collega’s druk bezig geweest met deze actiemiddag en het resultaat mag er zijn. Ik ben enorm trots op de inzet van iedereen die heeft meegewerkt. Ik was het middel van de actie, zij hebben het georganiseerd!

10 april 2012 is een dag geworden die mij op 7 juni zal inspireren door te gaan en zo 6x boven op de Alpe d’Huez aan te komen!

Zaterdag 17 maart stond de eerste toertocht van dit jaar op het programma. Een goed moment om eens te kijken hoe het met de vorm staat.
‘s Ochtends om 7:30 ga ik op weg naar Voorschoten om daar Chris op te halen. Ook voor hem een goede test om te kijken hoe de uitwerking van de sportschool is op de weg. Na een bak koffie is het tijd om de paar kilometer naar de start te rijden in Leiden. De zon schijnt en de sfeer is daarom al voor de start opperbest.

Na de inschrijving vertrekken we om exact 10:00 voor 75 kilometers door het Groene Hart. Na eerst wat kilometers wind tegen komen we in Hazerswoude-Rijndijk. vandaar gaat het met de wind in de rug naar Ter Aar, waar ook de 1e verzorgingspost is. Tot nu toe gaat het bij ons beiden perfect, maar het zwaarste deel moet nog komen als we weer naar het westen en zuiden moeten en de wind meer en meer tegen zullen krijgen.

Die kilometers voel ik me super en nog meer dan ik had verwacht kan Chris perfect mee. Het gevoel blijft goed als ik kilometers lang tegen de wind op kop kan blijven rijden in een straf tempo. Uiteindelijk komen we na ruim 75 km aan bij de finish. Vlak voor de finish lag nog een heuveltje, maar die stelde helaas weinig voor. Zeker geen Alpe d’Huez dus! Vlak voor de finish komt Chris nog even hard voorbij en in de filmpjes is zijn brede grijns te zien. Maar het is hem gegund.

Het gezelschap van Chris, de mooie route en het heerlijke weer is deze 1e toertocht van 2012 een succes geworden. De vorm is goed. Zeker te bedenken dat ik de donderdag ervoor ook al 80km gereden heb. Op naar het volgend weekend, waarin de heuvels in Zuid-Limburg de volgende test worden.

Voor de filmpjes van mijn Joop Zoetemelk Classic 2012: klik hier.

Vandaag was het mooi om te zien hoe enthousiast kinderen van een verhaal kunnen worden tijdens een presentatie die ik deed op basisschool Het Speelkwartier in Veenendaal. 2 groepen 6 hebben vanmorgen naar mijn verhaal geluisterd en vooral veel vragen gesteld.

De presentatie heb ik gedaan in plaats van een andere deelnemer aan Alpe d’HuZes. Hij vond het nog te lastig om over de ziekte te praten waar hij zelf mee te maken heeft gehad en plaatste een oproep op Twitter, op welke ik direct gereageerd heb.
De school heeft de komende 3 weken een project “ga voor gezond”. Alpe d’HuZes en alles wat daar bij komt kijken sluit goed aan op dit project.

Speciaal voor deze ochtend heb ik een presentatie in elkaar gezet en heb ik mijn fiets en fietskleding meegenomen.
Direct was te merken dat het om een sportieve klas ging en de kinderen (helaas) uit eigen ervaring veel konden vertellen over kanker.
Anderhalf uur lang hebben de kinderen geluisterd naar wat kanker is, wat Alpe d’HuZes doet, hoe Alpe d’Huez er uitziet, hoe ik train, wat gezond eten is. In de anderhalf uur zijn er vooral veel goede en leuke vragen gesteld. Een leuke vraag: “als je naar boven fietst en je bent te moe om te trappen, rij je dan weer naar beneden?”, maar ook confronterende vragen als: “kunnen wij ook kanker krijgen?”  ”Ja, dat kan” is de harde werkelijkheid, maar we kunnen er wat aan doen!!
Mooi was ook dat ik net verteld had dat je altijd met helm op moet fietsen vanwege veiligheid, toen er een foto van mij langskwam waar ik aan het klimmen was zonder helm. En een teken dat ze goed luisterden: “Meneer, waarom fietst u hier zonder helm?” Toen ik haar uitlegde dat ik dit alleen in een lange beklimming doe en deze naar beneden wel op doe, begreep ze dit gelukkig.

Een aantal keer heb ik de link gemaakt tussen gezond leven en ziek worden. Goed eten en veel bewegen voorkomt niet direct kanker, maar doordat je gezonder bent is de kans wel kleiner ziek te worden. Voor mijn gevoel kwam die boodschap goed over.

Van tevoren wist ik al dat de kinderen begonnen waren met het ophalen van statiegeldflessen voor mijn Alpe d’HuZes actie. Intussen waren er al heel wat flessen opgehaald onder het motto: Spaar een fles voor Alpe d’HuZes.

Een jongen vertelde vol trots dat hij al een heel leeg krat bier bij elkaar had! Daarnaast gaan de klassen tijdens een inloopavond voor familie allerlei dingen doen om geld te verdienen. Van sieraden verkopen tot een toneelstuk tot een grabbelton. En dat doet me zo goed, dat kinderen zich zo enthousiast inzetten voor een goed doel. En als ik ze daar nóg iets enthousiaster mee heb kunnen maken is mijn dag geslaagd.

Hoeveel geld ze me kunnen overhandigen over een aantal weken? Geen idee, maar met elke euro ben ik meer dan tevreden. Al is het alleen maar vanwege de geweldige inzet van bijna 50 kinderen uit groep 6! Ik ben nu al trots op ze!

Sinds 1 januari heb ik “verplicht” 3 maanden een extra dag vrij. Regels van de Nederlandse overheid, waar helaas niets aan te doen is. Het hele verhaal hierachter is totaal niet belangrijk voor de lezer. Deze voor mij wat ongelukkige situatie kan ik gelukkig op een mooie manier omzetten in iets moois; mezelf inzetten voor het inzamelen van geld en trainen voor dé dag van 2012 waarop ik 6 keer de Alpe d’huez ga beklimmen tijdens Alpe d’HuZes in de strijd tegen kanker. 7 juni lijkt nog ver weg, maar tijd heeft de eigenschap te vliegen!

De maandagen die ik nu extra vrij ben gebruik ik dan ook om me vol in te zetten om sponsoren te werven voor mijn actie. Enkele voorbeelden wat ik op dit soort dagen doe: flyers snijden, bedrijven langsgaan, brieven schrijven, mails versturen, website(s) bijhouden, presentaties maken, spullen te koop aanbieden. Hier gaat veel tijd in zitten, maar daar heb ik nu dus tijd zat voor.

“2012 gaat het jaar van de positiviteit worden” zei een vriend van me vorige week. En zo is het maar net! Niks zeuren dat ik minder inkomen heb en een dag alleen thuis ben. Nee, me inzetten om kanker te bestrijden.
Elke euro die ik binnenhaal doet me goed en de ideeën zijn nog niet op! Binnenkort een presentatie op een basisschool in Veenendaal, presentaties op mijn werk, ideeën voor een Alpe d’HuZes feest rond mijn verjaardag en nog meer plannen waar de komende tijd meer over bekend gaat worden.
Mocht je bij het lezen van dit blog ideeën hebben om geld op te halen op wat voor manier dan ook? Laat het me weten!! Zet je talent in om de medemens te helpen.

Op deze manier geef ik dus een positieve draai aan een op het oog mindere situatie. En ik kan met zekerheid zeggen: dat voelt goed!