Albert van Dam

Posts Tagged ‘sponsoring’

7 juni 2012 Alpe d’HuZes
Hoe moet ik deze dag gaan omschrijven. Toch ga ik het proberen, want de dag was te mooi om er geen verslag van te maken en met jullie te delen en voor mezelf te hebben.
De dag begon al toen de wekker om 3:00 afging. Echt goed geslapen had ik niet, maar dat was ook wel de verwachting. De spanning had ik woensdag al flink en ook het slapen was erg onrustig. 8 maanden lang ben ik elke dag bezig geweest met deze dag, 7 juni 2012. En dan ineens is het zover. De onzekerheid nam langzaam toe, maar ook het besef dat het een mooie dag zou gaan worden. Al die Nederlanders hier in Frankrijk om een berg op te gaan fietsen voor het goede doel. Het saamhorigheidsgevoel is de hele week al voelbaar.
Maar goed, de wekker om 3:00 en dan ontbijten. Dat valt niet mee. Toch een bord havermout en een voedingsshake tot me kunnen nemen en dan met de auto van Venosc naar Bourg d’oisans voor de start. Om 4:15 was het aansluiten in de lange rij van 5000 wielrenners die een kwartier later zouden vertrekken. De eerste ja… Het deel waar ik in stond vertrok pas om 5:15.
De 1,5 kilometer naar de voet van de klim was gewoon kippenvel. Honderden mensen langs de weg die ons uitzwaaien en die later op de dag ook weer op de berg zullen staan. De eerste kilometers van de Alpe d’Huez zijn qua stijgingspercentage het zwaarst. Stukken van 12% en gemiddeld flink boven de 10%. Waar ik eerder deze week me hierin nog vergiste tijdens de verkenning van de Alpe door al op het eerste stuk een hartslag van 180 te hebben, gaat het nu enorm makkelijk en blijft de hartslag slechts net boven de 140! Een groot deel van de klim heb ik een meisje geholpen naar boven te komen. Ze vroeg nog netjes of ze achter me mocht fietsen omdat het een lekker tempo was. Uiteraard, we zijn hier voor elkaar. Als ik merkte dat ze het wat lastig had verlaagde ik het tempo wat en praatte haar moed in. Ze zei voor 4 te gaan. Ik heb haar gezegd dat als ze zo doorgaat ze die 5e wel gaat halen. (na afloop blijkt ze 6x naar boven te zijn geweest!)
Het is intussen net licht geworden, maar nog overal staan er kaarsjes in de bochten voor mensen die er niet meer zijn. Verloren van de kanker. Mensen die niet wilden opgeven, maar toch verloren. Dan weet je weer waar je voor fietst. Bij bocht 1 hangt een spandoek van een kind die de leeftijd van 4 niet heeft weten te halen. Dit raakt me en het laat me even niet meer los.
Maar tegenover al dit verdriet is het ook zo dat er bij Alpe d’HuZes feest gevierd wordt. Al om 5:30 staan de muziekinstallaties in de verschillende bochten te knallen en staat men te dansen.
Na een kleine 1,5 uur kom ik voor het eerst boven. Prachtig om voor het eerst over de finish te zijn gegaan na de 21 bochten van de Alpe. Bij de finish de “roze dames” Bea en Betsy die iedereen warm onthalen. Zelfs al om dit tijdstip. Het is dan namelijk tegen 7:00. Een tijd dat de meesten van jullie nog niet eens hun wekker hadden gehoord.
Na wat te hebben gegeten en een jasje en lange handschoenen te hebben aangedaan, kon de afdaling beginnen. Die was erg koud, maar de stroom wielrenners tegen je in zorgen dat het warme gevoel er meteen weer is. Beneden aangekomen staat Trudy me op te wachten, eet ik wat en ga ik weer naar boven toe, waar ik Trudy weer zal treffen.
Ook de 2e klim gaat goed. Ik voel dat het iets minder makkelijk gaat dan de 1e, maar dat lijkt me ook niet meer dan normaal. Het blijft ondertussen wat bewolkt, wat het uitstekend fietsweer maakt. Vlak na bocht 13 staan 2 mensen net als in de vorige klim op pannen te slaan om ons met zoveel mogelijk geluid naar boven te krijgen. De 1e beklimming stonden ze er al, maar nu weer. En, zo zal blijken, ze hadden dit gister ook al gedaan en ook vandaag zouden ze dit tot het eind van de dag doen! Op een opmerking van een fietser: “gaan jullie hier de hele dag mee door” reageerden ze: “jullie gaan toch ook door” En zo is het maar net!
Voor mijn gevoel is het ondertussen al zo half op de dag als ik bovenkom, maar het is dan nog slechts 9:00! Er staan overal enthousiaste mensen langs de weg wat op zich al uniek is voor dit tijdstip!
Na weer een paar pannenkoeken op te hebben gaat het voor de 2e keer naar beneden. Eenmaal beneden keer ik meteen om voor de 3e. Onderweg rij ik een groot deel achter 2 mannen die elkaar ontmoeten en spreken over waarom ze meedoen. 1 van de 2 heeft zijn vader verloren aan kanker en verteld dit verhaal. Indrukwekkend om te horen. Weer van die momenten dat je beseft dat het leven kwetsbaar is en waarvoor we, ieder op zijn eigen manier, op de berg aan het vechten zijn om deze ziekte te bestrijden.
Hoe meer beklimmingen, hoe meer mensen ik ook naar boven zie zwoegen. Hier en daar geef ik mensen een duwtje als ze het wat lastig hebben of maak ik een kort praatje met ze. Ook kleine kinderen en mensen met een handbike geef ik even aandacht. Iedereen heeft respect voor elkaar en dat is zo mooi!
Na de 3e klim voel ik me boven niet helemaal top. Ik merk de hoogte en wil zo snel mogelijk weer naar beneden. Misschien ook wel een beetje mentaal. Ik ben op de helft, maar ik moet/wil er ook nog eens hetzelfde aantal. En die 4e schijnt toch echt de ergste te zijn. Ondertussen krijg ik ook steeds meer berichtjes binnen van mensen die me succes wensen en die me thuis volgen via internet. Die betrokkenheid geeft een erg goed gevoel en zorgen dat ik door kan gaan.
Na die 3e klim heb ik telefonisch contact met mijn werk Boogh uit Veenendaal. En dat is erg motiverend! Boogh heeft niet alleen zoveel gesponsord om op het shirt te komen, maar er is ook een geweldige actiedag gehouden waar veel geld is opgehaald. Daarnaast zijn zowel collega’s als cliënten enorm betrokken geweest in de afgelopen tijd. Na een paar vragen te hebben beantwoord voel ik me weer klaar om naar beneden te gaan en aan de gevreesde 4e beklimming te gaan beginnen.
Eenmaal beneden aangekomen is de zon flink gaan schijnen en is het gewoonweg warm. Zeker 25 graden is het intussen en de arm- en beenstukken kunnen per direct uit.
De 4e klim is inderdaad een hele zware. De meters gaan traag onder mijn fiets door en de afstanden tussen de bochten lijken steeds langer te worden. En het is frustrerend als je denkt naar bocht 14 te rijden en het blijkt pas bocht 13 te zijn (de bochten tellen af naar boven toe). En maar blijven drinken. Bij elke bocht drinken om genoeg vocht binnen te krijgen. Zeker nu het warmer aan het worden is. Ik hoor zelfs dat het beneden over de 30 graden is! Een paar keer denk ik erover om af te stappen en even pauze te nemen, maar steeds is er weer iets waardoor ik door kan blijven gaan. De ene keer is dat een bocht vol met enthousiaste mensen die staan te dansen op muziek (ik heb alles langs horen komen, en alles was even welkom), en de andere keer is het weer een natte spons die je wordt aangereikt waarmee de warmte voor even kan worden verdreven. Ik leeft toe naar de punten waar ik weet dat het makkelijker gaat (La garde, Huez), waar het gezellig is (bocht 21, 10, Huez) en waar ik drinken en eten kan aanpakken (bocht 16, bocht 7, vlak voor bocht 4) Hoe meer ik bij de top kom, hoe drukker het ook aan het worden is en hoe meer mensen je naar boven schreeuwen en je aanmoedigen. Door mijn naam op mijn stuurbordje, noemen mensen je ook bij naam. En hoewel je weet dat ze je niet kennen, is het toch een enorme stimulans. Elke keer weer. Ook mensen die zeggen dat het er nog soepel uitziet. En misschien is het helemaal niet zo (wat ik deze klim soms dacht), het helpt toch! En ondanks dat ik het gevoel heb dat het soms bijna niet meer gaat, haal ik nog steeds mensen in. Even twijfel ik eraan of ik die gewilde 6x wel ga halen. In bocht 0 (een officieuze bocht, genaamd naar Bas Mulder die na 4 deelnames en kanker leek te hebben overwonnen, toch overleed op 24 jarige leeftijd aan deze ziekte en een symbool is voor de noodzaak van Alpe d’HuZes) staat dan ook nog eens elke beklimming een vrouw de longen uit haar lijf te schreeuwen om iedereen die laatste paar honderd meter naar de finish te laten rijden. Een topwijf als je dit de hele dag staat te doen!
Eenmaal bovenop staat daar ook mijn collega, die speciaal voor Alpe d’HuZes haar vakantie heeft veranderd om vandaag hierbij te zijn. Het gesprek met haar en haar man geven me weer frisse energie en de twijfel die ik had was weer weg.
Toen ik mijn klimtijden bekeek, besefte ik ook dat het verval miniem was en dat ik dus erg goed bezig was. Na 4 beklimmingen deed ik er nog steeds slechts 1 uur 37 minuten over!
Na deze, toch zware 4e klim heb ik bij Trudy een wat langere pauze gehouden van een half uur. Tijdens deze pauze nog een leuk gesprek gehad met een 71 jarige man die wat zonnebrand van ons wilde gebruiken. Deze man ging op zijn 71e naar beneden voor zijn 3e beklimming! Hij deed samen met zijn zoon mee die voor 6x ging. Zelf zou hij maar 1 keer gaan, maar ook op die leeftijd stijgen mensen nog boven zichzelf uit!
Tijdens deze pauze heb ik nog met een goede vriend gebeld, die enorm betrokken is geweest bij mijn Alpe d’HuZes actie. Dit werd een emotioneel gesprek en ik besloot de volgende klim op te dragen aan zijn moeder, die ook kanker heeft gehad en aan hem en zijn vader. Met dit gevoel ging ik weer naar beneden.
Die belofte om de 5e op te dragen gaf me enorm veel kracht. Het zou minder goed moeten gaan naarmate de dag vordert, maar ik heb vleugels. Het lijkt of ik de tegenwind niet voel en alleen de wind mee. Elke spons met water doet me weer nieuwe energie geven en aan kunnen zetten voor de volgende paar bochten, mensen die water in mijn nek gooien voor afkoeling, de steeds talrijker wordende aanmoedigingen van mensen die er al vanaf voor zonsopkomst staan. Ik rijd steeds harder en besef me steeds meer dat ik met iets geweldigs bezig ben en nog belangrijker waarvoor ik het doe. Mijn pedaalslag is soepel, ik haal alleen maar mensen in (zelfs Leontien van Moorsel, die ik nog even snel op de foto zet). Deze 5e zet ik een tijd neer die 5 minuten sneller is dan de 1e en zelfs 13 sneller dan de vorige! Ik weet dat het geen wedstrijd is en het helemaal niet om tijd gaat, maar het geeft zoveel zelfvertrouwen! De twijfel die naar binnen is geslopen in de afgelopen dagen is helemaal weg. Ik ga die 6x Alpe d’Huez op 1 dag beklimmen! Mijn hele lijf voelt dit, alles om me heen is positief. Ik ben enorm sterk. Alle trainingen in de afgelopen maanden zijn hiervoor geweest en het gaat me nog lukken ook!!!!! Iedereen wordt naar boven geschreeuwd en alle positieven reacties dat ik er nog goed uitzie en soepel rij, maken het nog mooier!
Nog even snel wat energie in mijn lijf gooien, goed drinken en weer naar beneden voor de finale klim. Hier ga ik zo enorm van genieten! Ik besluit dat deze klim voor onze toekomstige dochter gaat worden. Ik wil haar kunnen vertellen dat papa er mede voor heeft gezorgd dat er niemand meer dood hoeft te gaan aan kanker. Deze klim is voor de toekomst!
Precies om 17:30 wil ik starten met mijn laatste klim en ben ik toevallig precies op tijd voor de start van de saamhorigheidsklim. Het is aftellen van 6 naar 0 en dan beginnen we onder luid applaus van vele mensen en het horen van het Alpe d’HuZes lied aan de (voor iedereen) laatste klim.
Al na een paar bochten heb ik door dat toch iedereen zijn eigen tempo rijdt en aangezien het toch voor mij iets te langzaam gaat, ga ik ook op eigen tempo verder. Ook deze klim voel ik nog steeds sterk. De pijn voel ik niet, alleen de trots voor mezelf, maar ook voor al die andere duizenden fietsers en lopers die allemaal met een verschillend verhaal en op eigen niveau, maar met hetzelfde doel bezig zijn. Wat voor mij 6 beklimmingen is, is voor de ander 1 of 2 beklimmingen.
Alle mensen waar ik dit voor doe komen voorbij in mijn gedachten en het maakt me enerzijds verdrietig, maar anderzijds ook trots dat ik iets voor hen of voor nabestaanden kan doen.
Onderweg kom ik een kleine jongen tegen van een jaar of 11, die samen met zijn vader naar boven fietst. Ik besluit naast hem te gaan fietsen en hem te vertellen dat hij iets heel moois aan het doen is, waar hij de rest van zijn leven trots over mag vertellen. Deze jongen is aan zijn 3e klim bezig!
In deze 6e beklimming zijn de bochten beneden een stuk leger geworden, maar hoe verder we klimmen, hoe meer mensen er zijn. In het laatste deel belt als laatste stimulans nog een hele goede vriend, die aangeeft hoe trots hij op mij is en dat op zijn werk hij de hele dag bij heeft gehouden hoe het me is vergaan. Maar hij zegt ook dat ik enorm trots op mezelf mag zijn dat ik me zo heb ingezet voor dit goede doel en daar zoveel voor heb gegeven. Als hij zegt altijd vertrouwen in mij te hebben gehad, raakt me dat op een mooie manier en geeft me nóg meer energie voor die laatste 2 kilometers. De laatste 3 bochten staan afgeladen vol. Het hoogtepunt is de doorkomst in Alpe d’Huez, 1,5 km voor de echte finish. Hier staan duizenden mensen rijen dik en we rijden met z’n allen door een erehaag van schreeuwende mensen heen. Het kippenvel staat over mijn hele lijf en ik voel tranen in mijn ogen staan. Ik denk aan de knuffel in mijn achterzak voor onze toekomstige dochter en besef me dat ik iets heel moois heb gedaan. Na de passage in het dorp is daar nog de finish. Ook hier weer duizenden mensen!! Ik geef bij de finish Betsy (de roze finishdame) nog een heerlijke knuffel en ze zegt dat ze trots op me is. Met de tranen in mijn ogen rijd ik over de finish en val ik Trudy in haar armen. Ook zij heeft de afgelopen maanden meegewerkt aan dit prachtige resultaat en haar steentje bijgedragen door er voor mij te zijn.
Om me heen is alleen maar emotie te zien. Elke emotie is te zien bij de mensen. Van trots tot verdriet. Alles.
Pas als ik van de fiets ben gestapt voel ik dat mijn spieren pijn doen, maar ondanks dat heb ik niet zo diep hoeven gaan als ik van tevoren had gedacht. Tuurlijk doet het pijn, maar ach dat gaat wel over.
Uiteindelijk zijn we om 22:00 weer terug in ons appartement in Venosc. Het is een slopende dag geweest en ik voel me ineens minder energiek en moe.
Langzaam komt het besef dat het voorbij is. 8 maanden lang heb ik toegeleefd naar deze dag en nu is het voorbij. Maar een prachtige ervaring is het geweest, dat zeker!
6x de legendarische Alpe d’Huez opfietsen! In geen enkele beklimming voet aan de grond hoeven zetten en tijden waarvan iedereen aan wie ik het vertel onder de indruk is (vrijwel geen verval!) Dan mag je ook van jezelf zeggen dat je goed bent! Nee, het is misschien niet gezond, maar ik herstel weer. Met kanker is deze strijd dagelijks en niet maar 1 dag. Iemand met kanker kan niet zeggen “vandaag even niet”. Maar voor iemand die kanker heeft en voor ons als fietsers geldt voor allebei:

opgeven is geen optie!

Afgelopen vrijdag, 20 april, was er een mooie actie voor mijn Alpe d’HuZes actie tijdens de play-offs avond bij Zaalvoetbal Barneveld (www.voetbalstats.nl/zaalvoetbal) Tijdens deze avond ben ik 1,5 uur gaan trainen op mijn Tacx trainer op de tribune van de Veluwehal in Barneveld. Na het ophangen van het postermateriaal en het opstellen van de spullen kon ik beginnen.
Iedereen die deze avond kwam voetballen of als publiek aanwezig was, kwam langs mij heen en werd op deze manier geconfronteerd met de actie. Voor een bedrag van €2,- mocht er een gokje gewaagd worden op hoeveel kilometer ik in deze 1,5 uur zou fietsen. Als prijzen werd door FC Twente een door Luuk de Jong gesigneerd shirt en een door de gehele selectie gesigneerde bal ter beschikking gesteld. Veel mensen deden hier dan ook aan mee en gaven vaak meer dan de gevraagde €2,- of deden alleen een donatie zonder hiervoor een gokje te wagen. Ook de medewerkers van de kassa aan de zaal deden enthousiast mee om iedereen over te halen wat voor Alpe d’HuZes te doen.
De actie werd zeer positief ontvangen. Vooraf was de vraag in hoeverre voetballers geïnteresseerd zijn in iemand die op een warme tribune met zijn fiets geld probeert in te zamelen voor een goed doel. Maar de reacties waren allemaal geweldig. Stiekem werd af en toe geprobeerd op mijn kilometerteller te kijken, maar helaas.

Uiteindelijk reed ik deze avond, ondanks de benauwdheid in de warme zaal, 43,15 kilometer. Niemand had de afstand exact geraden, maar 2 mensen zaten het meest dichtbij met 43 kilometer. Door loting werd bepaald wie de bal en wie het shirt zouden krijgen. Een week later, op 27 april werden de prijzen uitgereikt op de finale avond en konden 2 mensen blij worden gemaakt.
Uiteindelijk heeft de  actie op 20 april €266,79 opgeleverd. Hierbij opgeteld de mooie bijdrage van de organisatie Zaalvoetbal Barneveld van €250,-, komt het uiteindelijke bedrag van de actie bij Zaalvoetbal Barneveld €516,79 opgeleverd. Kortom een mooi bedrag, voor een mooie actie!

Hierbij wil ik de volgende mensen bedanken: Paul Verbaarschott, Ben Verbaarschott, Rob Regeer, Alfred Schreuder en alle mensen die een bijdrag hebben geleverd van wie ik de naam niet weet.

Net een uur thuis na de actiemiddag voor Alpe d’HuZes op mijn werk, Boogh Activiteiten Veenendaal, maar nog steeds kan ik het niet helemaal geloven wat voor mooie dag het is geweest.

Boogh is specialist in het begeleiden van mensen met niet-aangeboren hersenletsel of een lichamelijke beperking bij tijdsbesteding, (vrijwilligers)werk en arbeidsre-integratie in de provincie Utrecht en Gooi & Vechtstreek. Niet aangeboren hersenletsel kan ontstaan door bijvoorbeeld een beroerte of traumatisch hersenletsel, maar ook door een hersentumor. Mede hierdoor weet Boogh Activiteiten Veenendaal hoe belangrijk het is om het evenement van de Alpe d’HuZes te steunen.

Vanaf eind van de ochtend werden de verschillende ruimtes van het activiteitencentrum omgebouwd tot Alpe d’HuZes ruimtes. Onder het motto “Help Albert 6x de berg op” zou van 13:00-16:00 een speciale actiemiddag worden georganiseerd.  Posters, vlaggen, alles werd uit de kast gehaald om alles mooi aan te kleden.

Even na 13:00 was daar mijn entree in Alpe d’HuZes kleding met fiets en een inleiding waarom we deze middag organiseerden, namelijk voor Stichting Alpe d’HuZes in de strijd tegen kanker. Nog voordat de verschillende activiteiten konden beginnen was daar een geweldige verassing van Boogh Activiteiten Utrecht. Ik vond het al leuk dat ze er waren met een aantal cliënten, maar vervolgens kwam daar een geweldige cheque van €750,-!!! Tja, en dan moet de middag in Veenendaal nog beginnen. Waar gaat dat eindigen?!

Na de uitreiking van de cheque gingen de activiteiten in Veenendaal los! Zo was er een doorlopende bingo met mooie prijzen, werden er poffertjes en wafels verkocht, was er een bar met een heuse Albert d’HuZes cocktails, werden er bloemstukjes verkocht, was er een levende jukebox, werden er portretten gefotografeerd en zelf was er een persconferentiezaal waar mensen mij vragen mochten stellen.

           
Tussendoor kwamen er steeds tussenstanden langs, maar het wachten was toch op de finale.
Deze bestond uit een verloting van mooie (gratis door collega’s geregelde) prijzen. In deze verloting zaten als prijzen o.a. een blender, een barbecue, draadloze toetsenborden, usb sticks, maar als klap op de vuurpijl een 18,5 inch LCD monitor! Zo gingen velen met een mooie prijs naar huis.

Daarna was het toch echt tijd voor de bekendmaking van het eindbedrag. Met de cheque van het activiteitencentrum uit Utrecht erbij is er een bedrag opgehaald van:

€1531,38!!!!!

Dit bedrag overtreft echt alles! Van tevoren had ik geen verwachting van hoeveel  er opgehaald zou gaan worden, maar dat het zoveel zou worden had ik nooit durven hopen! Al tijden zijn mijn collega’s druk bezig geweest met deze actiemiddag en het resultaat mag er zijn. Ik ben enorm trots op de inzet van iedereen die heeft meegewerkt. Ik was het middel van de actie, zij hebben het georganiseerd!

10 april 2012 is een dag geworden die mij op 7 juni zal inspireren door te gaan en zo 6x boven op de Alpe d’Huez aan te komen!

Op dinsdag 10 april 2012 organiseert mijn werkgever Boogh (www.boogh.nl) een speciale actiemiddag voor Alpe d’HuZes.

Voor iedereen die hierbij aanwezig wil zijn is dit mogelijk. Er worden mooie prijzen verloot en de gehele opbrengst komt ten goede aan Alpe d’HuZes!

Het adres van Boogh Activiteiten Veenendaal is:

Boogh Activiteiten Veenendaal
Nijverheidslaan 6
3903 AP Veenendaal
Dit onderstaande artikel is woensdag 4 april geplaatst in de Leusderkrant! Zowel in de papieren versie als in de internet versie.

Boogh Activiteiten helpt Albert van Dam de berg op

04-04-2012 00:00

LEUSDEN – Boogh Activiteiten Veenendaal houdt dinsdag 10 april van 13.00 tot 16.00 uur een speciale actiemiddag om de Leusdenaar Albert van Dam, medewerker van Boogh Activiteiten, zesmaal de Alpe d’HuZes op te helpen. Tijdens deze middag is men welkom om ook Albert te steunen. Het geld dat wordt opgehaald, komt in zijn geheel ten goede aan Albert en dus aan KWF Kankerbestrijding!

Albert van Dam doet op 7 juni 2012 mee aan het wielerevenement: Alpe d’HuZes! Alpe d’HuZes is het wielerevenement waarbij de deelnemers individueel of in teamverband zesmaal op één dag de Alpe d’Huez beklimmen. Dat doen ze niet zomaar, maar om geld op te halen voor KWF Kankerbestrijding.
Boogh is dé specialist in het begeleiden van mensen met niet-aangeboren hersenletsel of een lichamelijke beperking bij tijdsbesteding, (vrijwilligers)werk en arbeidsreïntegratie in de provincie Utrecht en Gooi & Vechtstreek.
Tijdens deze middag worden diverse spellen georganiseerd, zoals bingo en rad van avontuur. Ook worden er ludieke portretfoto’s gemaakt en kunt u bij de bar heerlijke drankjes kopen, waaronder de Alpe d’HuZes cocktail. Daarnaast worden er heerlijke wafels en poffertjes verkocht en zal het geheel muzikaal worden opgeluisterd.
Kijk voor meer informatie over Albert van Dam op zijn persoonlijke Alpe d’HuZes pagina: www.albertvandam.com/ad6.

bron: www.leusderkrant.nl

4 weken geleden hield ik een presentatie aan 2 groepen 6 van basisschool Het Speelkwartier in Veenendaal. Vanaf die dag hebben de kinderen zich enorm ingezet om lege flessen in te zamelen. Het bedrag van de opgehaalde flessen werd spontaan nog door iemand verdubbeld.

Hiernaast hebben de 50 kinderen zich op 8 maart ingezet tijdens een inloopavond voor ouders, familie, vrienden en kennissen. Op deze avond hebben de kinderen van alles ondernomen om geld in te zamelen. Voorbeelden hiervan zijn: muffins verkopen, toneelstuk uitvoeren, hapjes gemaakt en verkocht.

Van tevoren had ik gedacht dat dit alles bij elkaar rond de €100,- zou opleveren. Maar bij het ophalen van de cheque bleek dit een veel hoger bedrag te zijn. Door de geweldige en hartverwarmende inzet van de kinderen is er alles bij elkaar een geweldig mooi bedrag van €500,- opgehaald!!! Na een heerlijke traktatie in de vorm van een Alpe d’HuZes cakejes en een mooie groepsfoto ging ik met een mooi bedrag en een trots gevoel weer naar huis.

Nog even en dan sluit de mogelijkheid om nog shirtsponsors toe te voegen. Momenteel ben ik enorm trots op mijn 2 shirtsponsors tot nu toe. Dit zijn Stichting Boogh uit Harmelen en Herder Autoschade uit Leusden.

Stichting Boogh (www.boogh.nl) is mijn werkgever, waarvan ik uiteraard trots ben dat ze op mijn shirt zullen staan tijdens de Alpe d’HuZes!

De andere shirtsponsor is Autoschadebedrijf Herder uit Leusden (www.Herderautoschade.nl). Hun mooie donatie is de hoogste die ik tot nu toe heb binnengehaald!

Kortom 2 mooie shirtsponsors! Of er nog meer bijkomen weet ik niet, maar ik zal nog tot het eind van deze maand mijn best blijven doen om er een 3e bij te krijgen!

Al enige tijd ben ik intussen bezig met de sponsoring voor mijn Alpe d’HuZes actie. Er is al een mooi bedrag opgehaald , maar ik wil toch nog zeker verdubbelen. In de tijd dat ik bezig ben met de sponsoring heb ik de conclusie getrokken dat het vinden van bedrijven die willen sponsoren nog best lastig is.
Vele keren krijg ik een “nee” te horen. De redenen zijn verschillend. Zo zijn er bedrijven die zelf meefietsen, sponsort het bedrijf geen individuen, of wordt er al iemand anders die meedoet gesponsord. Toch probeer ik me niet te laten afschrikken door de vele keren dat ik een “nee” te horen krijg. Juist met die keren dat ik “ja” krijg, geven me het teken dat ik goed bezig ben en geven de motivatie vooral door te gaan.

Zo heb ik een aantal weken geleden de toezegging gehad van Autoschadebedrijf Herder uit Leusden voor een geweldig bedrag van €1500,- en kwam daar vorige week nog eens €500,- bij van internetbedrijf Axendo uit Leusden.

Daarnaast lopen er ook nog mooie acties, zoals de verkoop van oranje EK shirts door ontmoetingscentrum De Paraplu. Hier hebben ze besloten dat 2 euro per shirt geschonken zal worden aan mijn actie. Mochten alle shirts verkocht worden is dat ook weer €200,-!

Ook erg leuk om te gaan doen is volgende week een presentatie op een basisschool over Alpe d’HuZes in het kader van een projectweek over sport en beweging. De kinderen zijn al enthousiast lege flessen aan het verzamelen voor de actie.

Verder staan er nog een aantal presentaties op de planning en ga ik de komende tijd nog bedrijven langs om het mooie bedrag dat ik intussen al heb opgehaald te blijven verhogen. Het streefbedrag mag dan €5000,- zijn, maar stoppen met geld inzamelen doe ik pas op de dag dat ik richting Frankrijk vertrek. Elke euro is welkom en nodig!

Mocht je na het lezen van deze blog trouwens zelf een idee hebben om op wat voor manier dan ook geld in te zamelen voor Alpe d’HuZes; laat het me weten!!!!
Zelf doneren kan ook altijd via:

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/albertvandam/albert-van-dam/doneren.aspx

Sinds 1 januari heb ik “verplicht” 3 maanden een extra dag vrij. Regels van de Nederlandse overheid, waar helaas niets aan te doen is. Het hele verhaal hierachter is totaal niet belangrijk voor de lezer. Deze voor mij wat ongelukkige situatie kan ik gelukkig op een mooie manier omzetten in iets moois; mezelf inzetten voor het inzamelen van geld en trainen voor dé dag van 2012 waarop ik 6 keer de Alpe d’huez ga beklimmen tijdens Alpe d’HuZes in de strijd tegen kanker. 7 juni lijkt nog ver weg, maar tijd heeft de eigenschap te vliegen!

De maandagen die ik nu extra vrij ben gebruik ik dan ook om me vol in te zetten om sponsoren te werven voor mijn actie. Enkele voorbeelden wat ik op dit soort dagen doe: flyers snijden, bedrijven langsgaan, brieven schrijven, mails versturen, website(s) bijhouden, presentaties maken, spullen te koop aanbieden. Hier gaat veel tijd in zitten, maar daar heb ik nu dus tijd zat voor.

“2012 gaat het jaar van de positiviteit worden” zei een vriend van me vorige week. En zo is het maar net! Niks zeuren dat ik minder inkomen heb en een dag alleen thuis ben. Nee, me inzetten om kanker te bestrijden.
Elke euro die ik binnenhaal doet me goed en de ideeën zijn nog niet op! Binnenkort een presentatie op een basisschool in Veenendaal, presentaties op mijn werk, ideeën voor een Alpe d’HuZes feest rond mijn verjaardag en nog meer plannen waar de komende tijd meer over bekend gaat worden.
Mocht je bij het lezen van dit blog ideeën hebben om geld op te halen op wat voor manier dan ook? Laat het me weten!! Zet je talent in om de medemens te helpen.

Op deze manier geef ik dus een positieve draai aan een op het oog mindere situatie. En ik kan met zekerheid zeggen: dat voelt goed!

Enige tijd geleden vroeg ik mensen hun verhalen op  te schrijven welke mij inspiratie kunnen geven voor mijn Alpe d’Huzes actie en verhalen waarvan goed is dat mensen deze lezen en beseffen wat kanker allemaal voor invloed heeft op een gezin.
Hieronder het verhaal van een goede vriend van mij.

Aan haar…

Stom, ik weet niet meer wanneer we het bericht kregen, verdrongen? Moet haast wel. Had ze al een onbezorgd leven? Nee, ik vind van niet. Genoeg fysieke ongemakken had ze al mee mogen maken afgelopen decennia. Waarom zij? Waarom zij weer? Sommige mensen krijgen alle ongemakken die je maar kunt bedenken in het leven. Is het je lot? Heb je dat verdiend en op basis van wat dan? Geen argumenten he? Ik dus ook niet. Blijkbaar was het welbekende gifbekertje nog niet voldoende leeggedronken. Daar was opeens het telefoontje. Nu een jaar later ben ik blijkbaar bereid om het op papier te krijgen. Relativeer ik dan teveel? Ik schuif het niet weg vind ik zelf, want je kunt aan bepaalde situaties in het leven niets veranderen. Ik kan ook heel moeilijk dat moment terughalen hoe specifiek ik de boodschap doorkreeg. Toch ga ik even terug in de tijd, trying to catch that feeling…

Opeens dus dat telefoontje. Ik heb wat ontdekt bij mezelf hoor ik de ander zeggen, vertrouwde het niet en het wordt onderzocht. Het blijkt niet zomaar wat. Het is waar je als individu bang voor bent, zonder dat je vooraf weet waar je bang voor moet zijn. Kwaadaardig is dan opeens heel erg kwaadaardig en dan snap ik het woordje aardig hierin opeens niet meer. Ik slik, probeer me groot te houden. Ga dan vragen stellen, probeer positief te blijven. Wat snijd die emotie door mijn hart…ineens schiet het hele leven als een flits door je heen. Had altijd verwacht dat die flits er alleen zou zijn als het jezelf overkomt, niet dus. Weten we dat ook weer. Ik baal er nu weer van dat ik dit soort situaties, nu een jaar later, niet goed meer terug kan halen. De emotie wel, het doorgegeven verhaal een stuk minder. Het traject wat bij dit kwaadonaardige verhaal hoort,wordt ingezet. Ziekenhuis in. Ziekenhuis uit. Telefonisch houden we contact. Er zijn teveel onaardige factoren ontdekt en vastgesteld dat het zo is, zoals je niet wilt. Besparende operatie is helaas niet ter sprake dus dan blijft er nog maar een optie over.

In mijn gedachten is er dan opeens die operatiedag. We zoeken je op. Hoe tref ik je aan? Zwaar emotioneel, versuft of misschien toch wel opgewekt. Het laatste blijkt het geval en we hebben toch wat gelachen dat moment. Je was ook opgelucht, HET was uit je lichaam, dat was het voornaamste. Het feit dat je opgewekt was, maakte het voor mij gemakkelijker om er op dat moment luchtig mee om te gaan. Ik kon wel janken toen ik binnenliep…het besef dat ik je ieder moment kwijt kon raken, nee daar wil je niet aan. Natuurlijk ga je ook weer weg uit het ziekenhuis en ga je weer door met je eigen leven. En ik weet dat je in heel goede handen bent en dat we ons geen zorgen hoeven te maken, verder. ‘Het komt wel goed’, we slaan ons er wel doorheen’, is in het begin een kreet die wat vaker voorbijkomt. Operatie geslaagd, dat wel. Je hebt nu wel een stempel die kleeft aan dat verschrikkelijke K. woord.

Maanden later, nog steeds die verschrikkelijke zenuwpijnen die je leven blijven dwarsbomen. Als kadootje na de operatie. Als ik je zie, zie ik iemand die zo intens graag 1 dag pijnvrij zou willen zijn. Ik voel je pijn als ik binnenkom of als ik je tref. 1 blik in je ogen en het wordt bevestigd. Heel soms vraag ik er naar. Vaak toch niet omdat je toch al wel geconfronteerd wordt met die pijn. Wat schiet het op als ik je er naar vraag? Soms begin je er zelf over en dan kun je niet droog blijven. Ik kan er niet tegen dat je pijn hebt. Waarom kan het niet anders zijn? Tijdje aangemodderd, daarna second opinion. Op dit moment ook zonder succes. We blijven hopen voor jou.

Enkele weken geleden, wederom een telefoontje. Ik zie het display, he! Jij bent het, leuk dat je belt. Ow, toch niet. Je hebt geen prima nieuws. Scan geweest aan je andere zijde. Dat gevoel van maanden geleden borrelt ineens in je op, daar gaan we weer…

Plekjes genoeg. Nee he! Ja he! Gelukkig hoor jij snel de uitslag en wij ook dus, opluchting. Je hoeft gelukkig niet onder het mes. Je kunt weer ‘gewoon’ doorgaan met je dagelijkse zenuwpijnbeleving. Vanaf nu heb je het en zal er altijd een onzekerheid blijven, in ieder geval wel bij mij.

Lieve mam, ik hou van je!

Vandaag was daar de eerste deelnemersbijeenkomst voor Alpe D’huzes 2012. De inspiratie die ik vandaag heb opgedaan is onbeschrijflijk, maar toch probeer ik het.

De ochtend begon met een inspiratiesessie door Coen van Veenendaal en Peter Kapitein. De positiviteit die in hun verhalen naar voren kwamen was enorm en gaven zo mooi aan waarom we dit doen, namelijk om ervoor te zorgen dat kanker een leefbare ziekte wordt. 6 Keer de Alpe D’huez op doe je niet voor de lol. Dit doe je voor een ander. Alleen dan is het haalbaar. zoals Einstein al zei: “Als een idee niet absurd is, dan is er geen hoop” En 6 keer de Alpe D’huez op is absurd, maar geeft wel hoop op een betere toekomst voor mensen met kanker.

Bij de microfoonronde sneden de verhalen van de mensen in de zaal dwars door mijn ziel. Pijn, hoop, verdriet, trots, alles kwam langs en gaf zo mooi weer waarom dit gedaan moet worden.

De rest van de dag was vooral nog wat extra motivatie in de vorm van sessies over wat er allemaal te doen is in de Alpe d’huzes week en hoe je het beste kan voorbereiden.

Maar de saamhorigheid die vandaag voelbaar was, zal de komende maanden de drijfveer zijn om te trainen en geld in te gaan zamelen.

Tot vandaag was het idee om minimaal 4 keer de Alpe op te rijden, maar na vandaag zal dit 6 keer worden.

Met uw hulp in de vorm van sponsorgeld of inspirerende verhalen gaat me dit lukken! En belangrijker nog, je helpt er mensen mee die dit hard nodig hebben!