Albert van Dam

Eerder deze week kreeg ik van een goede vriend het verhaal te horen van Mark de Kruijff. Een jongen van 23 jaar die de strijd met kanker heeft verloren. En weer worden we met de neus op de feiten gedrukt. Dit mag niet! Iemand van 23 hoort niet te overlijden.

Op vrijdag 3 oktober speelt het zaalvoetbalteam “Brink Schilders” van Mark de Kruijff hun eerste wedstrijd sinds zijn overlijden. Om dit team te ondersteunen wordt gevraagd om naar de Veluwehal in Barneveld te komen. Aanvang van de wedstrijd is om 22:23 en zal vooraf worden gegaan door een minuut stilte. Komt u ook?
Onderstaande tekst is afkomstig van de site www.sdvb.nl, de club waar Mark de Kruijff speelde.

Mark de Kruijff heeft gevochten als een leeuw, maar kon de ongelijke strijd tegen kanker niet winnen. De SDVB’er in hart en nieren overleed woensdagavond op 23-jarige leeftijd.

Aan de hand van vader Jan en met de bal aan zijn voet, kwam Mark al op jonge leeftijd in aanraking met SDV Barneveld. De club waar ook broer Erik speelde. Mark trainde, speelde wedstrijden, keek bij het eerste elftal, maakte vrienden; hij was dagenlang op het sportpark te vinden.

Het was zijn droom om te schitteren in het eerste elftal. Zover kwam het echter nooit. Mark kreeg last van een zware knieblessure en toen die kwaal net was verholpen, constateerden artsen lymfeklierkanker.

Ondanks alle narigheid bleef Mark positief. Hij zag zijn ziekte als ‘een lange griep van een maand of zes’ en ging vol vertrouwen de chemokuren in. Meerdere zware behandelingen konden de kanker echter niet verdrijven, de nachtmerrie duurde voort.

Mark klaagde nooit en bleef geloven in een goede afloop. Met zijn enorme vechtersmentaliteit dwong de SDVB’er veel respect af. Zelf bleef hij nuchter: ‘Ik heb gewoon een sterke drang om te overleven. Zolang ik kan ademen, blijf ik vechten’, zei hij ruim een jaar geleden in een interview.

Mark hield zich aan die uitspraken. Hij bleef strijden en deed zijn best om tussen de kuren door te genieten van het leven. Hij genoot van de wedstrijden van ‘het eerste’ en van het biertje dat hij na afloop met zijn voetbalvrienden dronk. Als het even kon, zat hij op de tribune of aan de bar.

De laatste weken ging het echter bergafwaarts met Mark, waardoor hij niet meer naar het sportpark kon komen. Zijn toestand ging hard achteruit, er was geen weg meer terug. Het onvermijdelijke volgde: na 3,5 jaar moest de Barnevelder woensdagavond zijn ongelijke strijd staken.

Hij laat een grote leegte achter. Bij zijn familie en vrienden, maar ook bij SDVB dat afscheid moet nemen van een echte clubman.

Mark, we zullen je missen.

Het filmpje hieronder is het indrukwekkende en emotionele afscheid van Mark de Kruiff door het eerste elftal van SDVB Barneveld.

1 team, 1 club, 1 gevoel, Mark de Kruijff

Sinds 1 januari heb ik “verplicht” 3 maanden een extra dag vrij. Regels van de Nederlandse overheid, waar helaas niets aan te doen is. Het hele verhaal hierachter is totaal niet belangrijk voor de lezer. Deze voor mij wat ongelukkige situatie kan ik gelukkig op een mooie manier omzetten in iets moois; mezelf inzetten voor het inzamelen van geld en trainen voor dé dag van 2012 waarop ik 6 keer de Alpe d’huez ga beklimmen tijdens Alpe d’HuZes in de strijd tegen kanker. 7 juni lijkt nog ver weg, maar tijd heeft de eigenschap te vliegen!

De maandagen die ik nu extra vrij ben gebruik ik dan ook om me vol in te zetten om sponsoren te werven voor mijn actie. Enkele voorbeelden wat ik op dit soort dagen doe: flyers snijden, bedrijven langsgaan, brieven schrijven, mails versturen, website(s) bijhouden, presentaties maken, spullen te koop aanbieden. Hier gaat veel tijd in zitten, maar daar heb ik nu dus tijd zat voor.

“2012 gaat het jaar van de positiviteit worden” zei een vriend van me vorige week. En zo is het maar net! Niks zeuren dat ik minder inkomen heb en een dag alleen thuis ben. Nee, me inzetten om kanker te bestrijden.
Elke euro die ik binnenhaal doet me goed en de ideeën zijn nog niet op! Binnenkort een presentatie op een basisschool in Veenendaal, presentaties op mijn werk, ideeën voor een Alpe d’HuZes feest rond mijn verjaardag en nog meer plannen waar de komende tijd meer over bekend gaat worden.
Mocht je bij het lezen van dit blog ideeën hebben om geld op te halen op wat voor manier dan ook? Laat het me weten!! Zet je talent in om de medemens te helpen.

Op deze manier geef ik dus een positieve draai aan een op het oog mindere situatie. En ik kan met zekerheid zeggen: dat voelt goed!

Het is maar nog 2 januari, maar toch zit de eerste buitentraining er al op. Vorig jaar lag er nog een dik pak sneeuw en lag de temperatuur nog flink onder 0. Dit jaar is het anders. De winter blijft vooralsnog weg en wat is er dan lekkerder dan het fietsjaar 2012 nu al te beginnen bij een temperatuur van 10 graden, een blauwe lucht en een zonnetje!

Inderdaad, dan staat er niks in de weg. Met een mooie tocht vanuit leusden, via scherpenzeel, De Glind, Barneveld en Achterveld weer terug naar Leusden ben ik mijn “Alpe d’Huzes seizoen” begonnen.
Het was een lekkere tocht en het trainen op zolder op de tacx trainer haalt het niet bij het buiten fietsen. Nu maar hopen dat de winter wegblijft en er veel kilometers gaan volgen in de komende maanden als voorbereiding op de Alpe d’Huzes.

2011 was een lang fietsjaar. Deze begon al op 27 januari van dit jaar. Met name de eerste ritten van het jaar waren aan de frisse kant, maar de drang om lekker op te fiets te zitten was te groot om me door de kou tegen te laten houden.

Doordat de lente al vroeg was dit jaar, had ik dan ook al meer kilometers dan normaal gemaakt tijdens de eerste toertocht van dit jaar, de Ronde van Vlaanderen op 2 april. Het was die dag 24 graden en waar het gemiddelde vorige jaren nog rond de 24 km p/u lag, was deze nu 28 km p/u! En dat had nog harder gekund.

2 weken later, op 18 april was ik dan ook meer dan goed in vorm voor mijn 5^e Amstel Gold Race. De eerste 65 km van de 150 gingen zelfs met een gemiddelde van 29,6 km p/u!! Toch kwam er traditiegetrouw het zware moment rond het Drielandenpunt. De finale was wederom erg goed en uiteindelijk kwam het gemiddelde op deze dag uit op 27,3 km p/u. Ook dit was mijn beste Amstel Gold Race ooit.

De weken erop heb ik nog veel kilometers gemaakt. Waar ik normaal gesproken eind april nog geen 800 km op de teller had staan, waren dit er nu al ruim 1500. Het doel van 2011 was om een keer de 4000 km grens te bereiken en dat zou toch moeten gaan lukken.

In het weekend van 7 & 8 mei had ik mezelf als doel gesteld 2 toertochten te rijden. De Classico Boretti was op zaterdag. Deze 110 km gingen erg goed. Ondanks de windkracht 6 tegen langs het strand was ik in staat iedereen uit het wiel te rijden. Wat voelde ik me goed. Het gemiddelde van die dag was zelfs 29,7 km p/u.
Zondag stond de Classico Giro in Utrecht op het programma. Een tocht over bekende wegen, alleen nu in een groot peleton  over de openbare weg, wat toch een gaver gevoel gaf. Maar de dag ervoor ben ik toch dieper moeten gaan dan gedacht. Ik voelde me verre van goed. Nog even was er de hoop dat de energie terug zou komen als we eenmaal op weg waren, maar helaas. Voor het eerst heb ik opgegeven in een toertocht. Bij Maarn was de tank volledig leeg en zijn we (Trudy en ik) op ons gemak teruggefietst naar Utrecht.

De maanden Mei, juni en juli waren vooral lekkere ritjes vanuit huis maken (als het niet regende, wat een natte zomer was het wel…)

Enige tijd geleden vroeg ik mensen hun verhalen op  te schrijven welke mij inspiratie kunnen geven voor mijn Alpe d’Huzes actie en verhalen waarvan goed is dat mensen deze lezen en beseffen wat kanker allemaal voor invloed heeft op een gezin.
Hieronder het verhaal van een goede vriend van mij.

Aan haar…

Stom, ik weet niet meer wanneer we het bericht kregen, verdrongen? Moet haast wel. Had ze al een onbezorgd leven? Nee, ik vind van niet. Genoeg fysieke ongemakken had ze al mee mogen maken afgelopen decennia. Waarom zij? Waarom zij weer? Sommige mensen krijgen alle ongemakken die je maar kunt bedenken in het leven. Is het je lot? Heb je dat verdiend en op basis van wat dan? Geen argumenten he? Ik dus ook niet. Blijkbaar was het welbekende gifbekertje nog niet voldoende leeggedronken. Daar was opeens het telefoontje. Nu een jaar later ben ik blijkbaar bereid om het op papier te krijgen. Relativeer ik dan teveel? Ik schuif het niet weg vind ik zelf, want je kunt aan bepaalde situaties in het leven niets veranderen. Ik kan ook heel moeilijk dat moment terughalen hoe specifiek ik de boodschap doorkreeg. Toch ga ik even terug in de tijd, trying to catch that feeling…

Opeens dus dat telefoontje. Ik heb wat ontdekt bij mezelf hoor ik de ander zeggen, vertrouwde het niet en het wordt onderzocht. Het blijkt niet zomaar wat. Het is waar je als individu bang voor bent, zonder dat je vooraf weet waar je bang voor moet zijn. Kwaadaardig is dan opeens heel erg kwaadaardig en dan snap ik het woordje aardig hierin opeens niet meer. Ik slik, probeer me groot te houden. Ga dan vragen stellen, probeer positief te blijven. Wat snijd die emotie door mijn hart…ineens schiet het hele leven als een flits door je heen. Had altijd verwacht dat die flits er alleen zou zijn als het jezelf overkomt, niet dus. Weten we dat ook weer. Ik baal er nu weer van dat ik dit soort situaties, nu een jaar later, niet goed meer terug kan halen. De emotie wel, het doorgegeven verhaal een stuk minder. Het traject wat bij dit kwaadonaardige verhaal hoort,wordt ingezet. Ziekenhuis in. Ziekenhuis uit. Telefonisch houden we contact. Er zijn teveel onaardige factoren ontdekt en vastgesteld dat het zo is, zoals je niet wilt. Besparende operatie is helaas niet ter sprake dus dan blijft er nog maar een optie over.

In mijn gedachten is er dan opeens die operatiedag. We zoeken je op. Hoe tref ik je aan? Zwaar emotioneel, versuft of misschien toch wel opgewekt. Het laatste blijkt het geval en we hebben toch wat gelachen dat moment. Je was ook opgelucht, HET was uit je lichaam, dat was het voornaamste. Het feit dat je opgewekt was, maakte het voor mij gemakkelijker om er op dat moment luchtig mee om te gaan. Ik kon wel janken toen ik binnenliep…het besef dat ik je ieder moment kwijt kon raken, nee daar wil je niet aan. Natuurlijk ga je ook weer weg uit het ziekenhuis en ga je weer door met je eigen leven. En ik weet dat je in heel goede handen bent en dat we ons geen zorgen hoeven te maken, verder. ‘Het komt wel goed’, we slaan ons er wel doorheen’, is in het begin een kreet die wat vaker voorbijkomt. Operatie geslaagd, dat wel. Je hebt nu wel een stempel die kleeft aan dat verschrikkelijke K. woord.

Maanden later, nog steeds die verschrikkelijke zenuwpijnen die je leven blijven dwarsbomen. Als kadootje na de operatie. Als ik je zie, zie ik iemand die zo intens graag 1 dag pijnvrij zou willen zijn. Ik voel je pijn als ik binnenkom of als ik je tref. 1 blik in je ogen en het wordt bevestigd. Heel soms vraag ik er naar. Vaak toch niet omdat je toch al wel geconfronteerd wordt met die pijn. Wat schiet het op als ik je er naar vraag? Soms begin je er zelf over en dan kun je niet droog blijven. Ik kan er niet tegen dat je pijn hebt. Waarom kan het niet anders zijn? Tijdje aangemodderd, daarna second opinion. Op dit moment ook zonder succes. We blijven hopen voor jou.

Enkele weken geleden, wederom een telefoontje. Ik zie het display, he! Jij bent het, leuk dat je belt. Ow, toch niet. Je hebt geen prima nieuws. Scan geweest aan je andere zijde. Dat gevoel van maanden geleden borrelt ineens in je op, daar gaan we weer…

Plekjes genoeg. Nee he! Ja he! Gelukkig hoor jij snel de uitslag en wij ook dus, opluchting. Je hoeft gelukkig niet onder het mes. Je kunt weer ‘gewoon’ doorgaan met je dagelijkse zenuwpijnbeleving. Vanaf nu heb je het en zal er altijd een onzekerheid blijven, in ieder geval wel bij mij.

Lieve mam, ik hou van je!

Neem even een paar minuten de tijd om dit filmpje te bekijken. Alle emoties zitten in dit filmpje. Mij geeft het nog steeds kippenvel.

Dit is waarom we dit doen!
Alvast bedankt voor het kijken.

Kanker treft jaarlijks veel, teveel mensen. Verhalen die vertelt moeten worden om zo de noodzaak van het inzamelen van geld nog duidelijker te maken.

Middels het fietsen van Alpe D’Huzes wil ik zoveel mogelijk geld ophalen, maar ik wil ook dat mensen de gelegenheid krijgen hun verhaal te vertellen. Deze ervaringen zitten vol pijn, verdriet, trots, hoop en ga zo maar door.

Voor mij zijn de verhalen en ervaringen van anderen een enorme inspiratie en kracht. Niet alleen om geld op te halen, maar ook om op 7 juni door die pijngrens heen te gaan en 6 keer die lange klim op te komen.

Wil je je verhaal met mij delen of zelfs op deze site zien, laat het me dan weten.

Alvast bedankt

Albert van Dam

Albert@albertvandam.com

Vandaag was daar de eerste deelnemersbijeenkomst voor Alpe D’huzes 2012. De inspiratie die ik vandaag heb opgedaan is onbeschrijflijk, maar toch probeer ik het.

De ochtend begon met een inspiratiesessie door Coen van Veenendaal en Peter Kapitein. De positiviteit die in hun verhalen naar voren kwamen was enorm en gaven zo mooi aan waarom we dit doen, namelijk om ervoor te zorgen dat kanker een leefbare ziekte wordt. 6 Keer de Alpe D’huez op doe je niet voor de lol. Dit doe je voor een ander. Alleen dan is het haalbaar. zoals Einstein al zei: “Als een idee niet absurd is, dan is er geen hoop” En 6 keer de Alpe D’huez op is absurd, maar geeft wel hoop op een betere toekomst voor mensen met kanker.

Bij de microfoonronde sneden de verhalen van de mensen in de zaal dwars door mijn ziel. Pijn, hoop, verdriet, trots, alles kwam langs en gaf zo mooi weer waarom dit gedaan moet worden.

De rest van de dag was vooral nog wat extra motivatie in de vorm van sessies over wat er allemaal te doen is in de Alpe d’huzes week en hoe je het beste kan voorbereiden.

Maar de saamhorigheid die vandaag voelbaar was, zal de komende maanden de drijfveer zijn om te trainen en geld in te gaan zamelen.

Tot vandaag was het idee om minimaal 4 keer de Alpe op te rijden, maar na vandaag zal dit 6 keer worden.

Met uw hulp in de vorm van sponsorgeld of inspirerende verhalen gaat me dit lukken! En belangrijker nog, je helpt er mensen mee die dit hard nodig hebben!